Znajomość teorii kolorów jest kluczowa dla każdego wizażysty i miłośnika makijażu. Teoria koloru obejmuje wiele aspektów i może stać się niezwykle skomplikowana. W tym wpisie chcemy to wszystko wyjaśnić i przedstawić ci najważniejsze niezbędne elementy teorii koloru.

Systemy kolorów

Po pierwsze, należy wspomnieć, że istnieją różne systemy kolorów, w zależności od rodzaju medium, w którym kolor jest używany. W tym przypadku mamy do czynienia z systemem RYB składającym się z kolorów czerwonego, żółtego i niebieskiego, stosowanym zazwyczaj przez artystów pracujących z kosmetykami kolorowymi lub farbami. Powszechnie znany jest też system CMY – błękitny, purpurowy i żółty, lub CMYK, z dodatkiem (czarnego), stosowany w grafice i poligrafii oraz RGB, czyli system stosowany w elektronice, np. w telewizji, fotografii i komputerach. Główna różnica między nimi polega na tym, że w przypadku systemu RYB chodzi o fizyczną obecność koloru w przedmiocie lub istocie żywej, czyli w czymś, czego można dotknąć, np. twarz lub jabłko. Jest to tak zwany kolor subtraktywny. Inne to kolory, które powstają w wyniku działania czegoś, czego nie można dotknąć, np. światła, tęczy, odbić i cyfrowych obrazów kolorowych na ekranach. Są to tzw. kolory addytywne. Dlatego właśnie mamy inne wrażenie na temat kolorów tworzonych przez światło i kolorów fizycznych,
i oczywiście z tego powodu makijaż i inne kolory fizyczne mogą wyglądać inaczej w aparacie lub na ekranie niż w przypadku postrzegania ich oczami.

Koło barw

Zacznijmy od podstawowego modelu, na którym opiera się subtraktywne mieszanie barw. Koło Barw zostało opracowane przez Isaaca Newtona w roku 1666.



Koło barw przedstawia logiczną sekwencję 12 kolorów lub odcieni w odniesieniu do siebie, co pomaga w najprostszy sposób zilustrować teorię koloru. Koło jest narzędziem, które pomaga nam zrozumieć, jak kolory odnoszą się do siebie i jak postrzega je ludzkie oko, co ma fundamentalne znaczenie w makijażu. Koło barw jest ułożone w taki sposób, aby wstępnie przedstawić zależności między kolorami podstawowymi, a także kolory i odcienie, które wypełniają luki pomiędzy nimi.

Terminologia koloru

Najpierw wyjaśnijmy te pojęcia.
KOLOR jest podzielony na trzy kategorie ODCIEŃ, WARTOŚĆ i INTENSYWNOŚĆ.
ODCIEŃ to czysty kolor, który znajduje się na kole barw, obejmującym kolory podstawowe, pochodne i trzeciorzędowe.
WARTOŚĆ to względna ciemność lub jasność koloru (znana również jako skala szarości, ale do tego przejdziemy za chwilę).
INTENSYWNOŚĆ to czystość koloru w odniesieniu do tego, jak intensywny lub przygaszony się wydaje.
Mając to na uwadze, przyjrzyjmy się nieco dokładniej klasyfikacji kolorów i odcieni.

Kombinacje kolorystyczne

1. KOLORY PODSTAWOWE to takie, których nie można uzyskać poprzez zmieszanie ze sobą innych kolorów, w tym przypadku są to czerwony, żółty i niebieski.

2. KOLORY POCHODNE to odcienie powstałe w wyniku zmieszania pełnego nasycenia każdego z kolorów podstawowych. Są to: pomarańczowy (połączenie czerwonego i Żółtego), fioletowy (połączenie niebieskiego i czerwonego) oraz zielony (połączenie żółtego i niebieskiego).

3. KOLORY TRZECIORZĘDOWE to odcienie powstałe w wyniku zmieszania koloru podstawowego i pochodnego. Są to czerwono-pomarańczowy, żółto-pomarańczowy, żółto-zielony, niebiesko-żółty, niebiesko-fioletowy i czerwono-fioletowy.

Kolory podstawowe, pochodne i trzeciorzędowe tworzą dwanaście kolorów koła barw.



4. KOLORY DOPEŁNIAJĄCE to takie, które po zmieszaniu ze sobą, wzajemnie się niwelują, tworząc ton w skali szarości. Są one często również określane jako “kolory przeciwstawne” lub “kolory korygujące” i zawsze znajdują się na przeciwko siebie na kole.

5. KOLORY ANALOGOWE to grupa trzech kolorów znajdujących się obok siebie na kole barw, składająca się z koloru lub odcienia podstawowego, pochodnego i trzeciorzędowego.

System Munsella

Tutaj robi się nieco ciekawiej – wszyscy artyści są świadomi znaczenia czerni i bieli, ale w tym przykładzie nie jest ono jeszcze uwzględnione. Hipotetycznie odwróćmy koło barw w poziomie i odkryjmy wyższy poziom.

Wyobraźmy sobie koło barw jako globus obracający się wokół własnej osi.



Biały kolor znajduje się na górze, a czarny na dole. Z połączenia czerni i bieli powstaje kolor szary, dlatego szary znajduje się na środku koła. To właśnie pozwala nam stworzyć barwe, ton, odcień lub kolor.



BARWA – dodanie różnych stopni bieli do koloru lub odcienia, co powoduje jego rozjaśnienie.


ODCIEŃ - dodanie różnych stopni czerni do koloru lub odcienia, co powoduje jego przyciemnienie.


Ton – dodanie różnych stopni szarości do koloru lub odcienia, co powoduje, że staje się on mniej żywy.

Odcień skóry, podton i karnacja

Mając te informacje, przejdźmy teraz do klasyfikacji kolorów, zanim odniesiemy tę teorię konkretnie do makijażu.



Kolory same w sobie mogę być klasyfikowane jako ciepłe lub zimne. Wynika to z naszego sposobu ich postrzegania. Zimne kolory i odcienie mają krótszą częstotliwość światła i zazwyczaj postrzegamy je jako spokojniejsze i delikatniejsze. Ciepłe kolory i odcienie mają dłuższe częstotliwości światła, które mogą przemieszczać się w przestrzeni i z tego powodu postrzegamy je jako bardziej efektowne, bardziej energetyczne.

Jak to wszystko odnieść do makijażu?

Na początek przyjrzyjmy się, jak kolor wpływa na skórę.

ODCIEŃ SKÓRYczasem zwany KARNACJĄ, to kolor powierzchniowy, który widzimy, gdy patrzymy na skórę. Jest to najbardziej dominujący kolor, jaki widzimy. Wpływ ma na to przede wszystkim ilość melaniny w skórze. Melanina to ciemny pigment w naszym ciele, który decyduje o tym, jak jasne lub ciemne są nasze włosy, oczy i odcień skóry.

Do tego dochodzi oczywiście PODTON skóry. Na tym etapie wiele ludzi gubi się, jeśli chodzi o dopasowanie kolorów. Podtony to subtelne, bardziej stonowane kolory znajdujące się pod powierzchnią skóry. Nie zmieniają się one pod wpływem oświetlenia, opalania ani żadnych innych czynników zewnętrznych.

Jednym z najłatwiejszych sposobów na ich określenie jest przyjrzenie się żyłom na nadgarstku. Kolor żył określa podton skóry.
Niebieski lub fioletowy – CHŁODNY PODTON
Niebiesko-zielony – NEUTRALNY PODTON
Zielony lub oliwkowy – CIEPŁY PODTON

Korekcja Koloru

Panuje powszechne błędne przekonanie, że osoby o jasnej karnacji mają zimny podton, a o ciemnej skórze ciepły. Istnieją osoby o ciemniej karnacji z chłodnym podtonem i odwrotnie. Jest to jeden z powodów, dla których czasami podkład wydaje się pasować do odcienia skóry, ale po nałożeniu wygląda zbyt szaro, żółto, lub ciepło. To dlatego, że podton został źle określony. Dlatego zawsze upewnij się, że znasz podton swojej skóry.

Zgodnie z kołem barw, odcienie skóry mieszczą się w przedziale od żółto-pomarańczowego do czerwonego. Odcienie skóry z zimnym podtonem mają odcień czerwono-fioletowy. Odcienie skóry z ciepłym podtonem mają odcień żółty. Ciemne odcienie skóry i cienie (kontury) znajdują się w “sekcji odcieni”, natomiast jasne odcienie skóry oraz rozświetlenia w “sekcji barwy”. Odcienie skóry różnią się także nasyceniem i dlatego można je znaleźć w dowolnym miejscu sekcjach odcieni i tonów, ale zawsze w przedziale od żółto-pomarańczowego do czerwonego.



Powszechną praktyką w makijażu jest stosowanie korektorów korygujących w celu wyrównania kolorytu twarzy i/lub ciała. Może to być zakrycie cieni pod oczami, zasinień, przebarwień, bielactwa, trądziku różowatego, czyli wszystkiego, co stanowi kontrast z odcieniem skóry. Właśnie wtedy ważne jest dobre zrozumienie teorii kolorów, a w szczególności kolorów dopełniających. Omówiliśmy wcześniej, jak kolory dopełniające niwelują się nawzajem, zatem pamiętając o tej teorii, można dokonać korekcji koloru.



Zdjęcie przedstawia koło barw i KOŁO KOREKTORÓW w odcieniu ‘Neutralizer’. W kole znajduje się każdy kolor potrzebny do korekcji przebarwień, a także neutralizator, który reguluje intensywność koloru w zależności od tego, jak intensywny musi być kolor dopełniający, aby korekcja była skuteczna. Oceny tego można dokonać jedynie w każdym indywidualnym przypadku, po określeniu tonacji skóry i jej podtonu.

Wpływ Światła

Ważnym elementem teorii kolorów w makijażu jest to, jak światło wpływa na skórę, zarówno przy nałożonym makijażu, jak i bez niego. Światło jest kluczowym elementem, który należy wziąć pod uwagę przy nakładaniu jakiegokolwiek koloru na skórę. Ma ono dramatyczny wpływ na to, jak go postrzegamy.



Niezależnie od źródła światła i odcienia skóry, jedynie od 4% do 7% światła widzialnego jest całkowicie odbijane od powierzchni skóry. Pozostała część światła przenika przez powierzchnię do znajdującą się pod nią skóry właściwej, gdzie ulega odbiciu od wewnątrz i opuszcza skórę w sposób rozproszony. To właśnie częściowe pochłanianie światła i odbijanie go w różnych kierunkach nadaje skórze naturalny blask i wrażenie półprzezroczystości.



Starając się zakamuflować zmiany, zazwyczaj używa się wysoce napigmentowanych korektorów. Sprawia to, że podkład jest bardziej kryjący niż naturalna skóra, a po przypudrowaniu może powodować całkowite odbicie światła, co sprawia, że makijaż wygląda sztucznie i zatraca się złudzenie kamuflażu czy naturalnej korekty.

Pytanie. Co należy zrobić, aby tego uniknąć?
Odpowiedź. Wykorzystaj naszą teorię koloru!

Opanowanie korekty kamuflażem

Czasami, gdy korygujemy przebarwienia, warto zacząć od koloru bazowego, przypudrować go, a następnie zaaplikować odcień dopasowany do koloru skóry. Należy jednak pamiętać, że do uzyskania efektu kamuflażu nie zawsze potrzebny jest kolor bazowy w najczystszej postaci. Zwłaszcza, jeśli weźmie się pod uwagę miejsce, w którym nakładany jest makijaż. Grube warstwy nakładane na obszary o cieńszej skórze nie przyniosą najlepszych rezultatów, ponieważ daje to zazwyczaj efekt ciastka, tworzy linie i wygląda sztucznie, a złudzenie kamuflażu zostaje utracone. Dlatego też warstwy nakładane na skórę powinny być jak najcieńsze, jeżeli chcemy osiągnąć naturalny efekt. I właśnie dlatego kluczowa jest znajomość i zrozumienie teorii kolorów. Mieszanie kolorów bazowych z neutralizatorami i podobnymi podtonami skóry może pomóc uzyskać skuteczną korektę przy mniejszej liczbie warstw.

Przyjrzyjmy się kilku przykładom cieni pod oczami. Na każdym z nich kolor pod oczami jest zawsze ciemniejszy od koloru skóry, ale w różnym stopniu, dlatego do każdego z nich należy zastosować inne stężenie koloru dopełniającego.

Praktyka korekcji kolorów– Czas sprawdzić swoje umiejętności!

Określenie koloru na ekranie cyfrowym nigdy nie będzie idealne, jednak poświęć chwilę na przeanalizowanie każdego ze zdjęć i, rozważając użycie korektorów Concealer Circle ‘Neutralizer’, zdecyduj, które z kolorów zmieszasz ze sobą i w jakim stężeniu, aby skorygować przebarwienia i uzyskać efekt jak najbardziej zbliżony do naturalnego odcienia skóry.

Wyniki analizy

Oto nasze wnioski: Na pierwszym zdjęciu widać, że odcień skóry jest dość neutralny z zimnym podtonem. Cienie pod oczami mają głównie niebieski podton z domieszką zieleni.



Zatem, wybierając kolory dopełniające, zdecydowaliśmy się na intensywny pomarańcz (D30), w największym stężeniu, aby skorygować kolor niebieski I zmieszaliśmy go z prawie równą ilością jasnego koloru (D406), aby uzyskać kolor zbliżony do naturalnego odcienia skóry. Następnie odrobina czerwieni (D32) dla zneutralizowania zielonych tonów. Taka mieszanka skutecznie ukryje cienie pod oczami i sprawi, że skóra będzie wyglądała bardziej naturalnie.

Na drugim zdjęciu można zauważyć, że odcień skóry jest żółty z ciepłym podtonem. Cienie pod oczami mają głównie niebiesko-zielony podton.



Zatem, wybierając kolory bazowe, zdecydowaliśmy się na jasny kolor (D406) w najwyższym stężeniu – nie chcemy, aby jasny odcień skóry został zbyt mocno ocieplony przez odcienie korektora. Następnie zmieszaliśmy w równych proporcjach żółty neutralizator D oraz intensywny pomarańcz (D30), aby zbliżyć się do naturalnego odcienia skóry, oraz D30 aby skorygować ciemne przebarwienia. Taka mieszanka skutecznie ukryje cienie pod oczami i sprawi, że skóra będzie wyglądała bardziej naturalnie.

Na trzecim zdjęciu można zauważyć, że odcień skóry jest bardziej różowy z chłodnym podtonem. Cienie pod oczami mają głównie niebiesko-fioletowy podton.



Zatem, wybierając kolory dopełniające, zdecydowaliśmy się na rozświetlacz (D406) w najwyższym stężeniu – nie chcemy, aby jasny odcień skóry został zbyt mocno ocieplony przez odcienie korektora. Następnie czerwień (D32) w mniejszym stężeniu i jeszcze mniejszą ilość intensywnego pomarańczu (D30), aby zbliżyć się do naturalnego odcienia skóry. Taka mieszanka skutecznie ukryje cienie pod oczami i sprawi, że skóra będzie wyglądała bardziej naturalnie.

Zrozumienie tej teorii pozwoli na wykorzystanie tej wiedzy do skorygowania każdego odcienia przebarwień skóry. Wystarczy odwołać się do kolorów dopełniających w kole barw i przeanalizować skórę w celu określenia właściwego odcienia i podtonu.

Stosując teorię koloru, należy wziąć pod uwagę także inne czynniki. Jednym z nich, ważnym przy makijażu, jest uwzględnienie temperatury światła.

Temperatura Światła

Ten przykład pokazuje różnicę między zimnym, naturalnym światłem, a cieplejszym, sztucznym. Oryginalne zdjęcie zostało zrobione przy użyciu elektronicznej lampy błyskowej o temperaturze około 4200 Kelwinów. Ponieważ światło jest ustawione na zimniejsze, bardziej niebieskie, aktywnie neutralizuje ono cieplejsze tony skóry i makijażu. Dzięki zrozumieniu teorii kolorów wiemy, że niebieskości są kolorem bazowym żółto-pomarańczowym, a zatem będą go niwelować. W związku z tym wszystko wygląda bardziej surowo i ostro, bez równowagi ciepła, co może być niekorzystne w porównaniu z innymi kolorami.

Najlepszą wskazówką przy wykonywaniu makijażu jest zawsze, o ile to możliwe, wykonywanie go w naturalnym świetle dziennym. Światło dzienne zapewnia pełne spektrum kolorów, jest równomiernie rozproszone i przejrzyste, dzięki czemu pokazuje makijaż w jego najbardziej prawdziwym obliczu. W naturalnym świetle dziennym będzie lepiej widać, czy kolor jest dobrze dobrany lub czy coś jest nierównomiernie rozłożone. W ten sposób można zbudować cienie i głębię koloru, tak, żeby były prawdziwym odzwierciedleniem tego, jak ma wyglądać makijaż. W każdym innym świetle będzie on nadal wyglądał bez zarzutu. Teoria koloru jest bardzo obszernym tematem, ale jej zrozumienie jest niezbędne do mistrzowskiego opanowania makijażu. Praktyka czyni mistrza.